historia:

Prace nad karabinkiem na nabój pośredni rozpoczęto w Związku Radzieckim już na początu 1944r. Pierwsze dwa wzory skonstruował A.I.Sudajew. Równolegle z Sudajewem działali inni konstruktorzy radzieccy, a wśród nich Michał Timofiejewicz Kałasznikow. Zbudowany w 1946r. model karabinka jego pomysłu pomyślnie przeszedł badania wojskowe i poligonowe i stał się podstawą do ostatecznego wzoru broni, który w 1949r. został przyjęty do uzbrojenia pod nazwą 7,62 mm karabinek Kałasznikowa. W orginale rosyjskim nosi on nazwę awtomat Kałasznikowa i stąd jego skrótowe oznaczenie AK.

W 1959 wprowadzono do uzbrojenia AKM który był udoskonaloną wersją AK47. W miarę upływu lat wszystkie kraje układu warszawskiego wprowadziły go jako podstawową broń piechoty. Wyjątkiem były Czechy które wprowadziły karabinek własnej konstrukcji o oznaczeniu wz. 58. Karabinek kałasznikowa produkowano i wykorzystywano w armiach Chin, Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, Egipcie, Syrii, Jugosławii, Finlandii i wielu innych.

Wiele z tych państw wprowadziło modyfikacje do klasycznego modelu. Zdjęcia co ciekawszych umieszczam w dalszej części.

Budowa:

Układ automatyki z obrotowym zamkiem jest napędzany ciśnieniem gazów prochowych. Ciekawostką jest to że tłok gazowy jest połączony z suwadłem zamka. Mechanizm kurka jest napinany przez odrzucany do tyłu zamek, a umieszczona z prawej strony dźwignia wyboru rodzaju ognia, którą można przestawiać na strzelanie ogniem pojedyńczym lub ciągłym, przestawiona w położenie zabezpieczone pełni rolę bezpiecznika. Dźwignia ta, w położeniu zabezpieczonym, blokuje jednocześnie rączkę do przeładowania, pozwalając jedynie na krótki ruch umożliwiający sprawdzenie, czy do komory wprowadzono nabój. Standardowy kbk AK47 miał stałą kolbę drewnianą, ale wkrótce pojawił się AKS47 ze składaną kolbą metalową, która wygląda na skopiowaną z niemieckiego pistoletu maszynowego MP38.