Pistolet maszynowy PPSh-41 - informacje o wersji ostrej zaczerpnięte z Wikipedia.pl
PPSh wz. 1941, PPSh-41 (ros. ППШ-41 - Пистолет - Пулемёт Шпагина обр. 1941 г. - Pistolet-Puliemiot Szpagina), potocznie nazywany: pepeszą lub pepeszką - radziecki pistolet maszynowy kaliber 7,62x25mm, skonstruowany przez Georgija Szpagina i wprowadzony na uzbrojenie Armii Czerwonej w 1941 roku. Podstawowa broń tej kategorii na uzbrojeniu Armii Czerwonej podczas II wojny światowej, używany także w licznych krajach świata.
Pistolet maszynowy PPSh został opracowany przez Georgija Szpagina na konkurs na nową broń tej klasy w celu zastąpienia zbyt skomplikowanego w produkcji pistoletu maszynowego PPD-40 Diegtariewa. Oprócz PPSh do konkursu stanął ulepszony PPD-40 i pistolet maszynowy konstrukcji Szpitalnego. Próby toczyły się w drugiej połowie 1940 roku i zakończyły zwycięstwem pistoletu PPSz, który najlepiej przeszedł próby niezawodności. 21 grudnia 1940 został przyjęty na uzbrojenie Armii Czerwonej pod nazwą pistolet-pulemiot Szpagina obrazca 1941 goda - "pistolet maszynowy Szpagina wzór 1941", w skrócie PPSh-41. Popularna nazwa "pepesza" pochodzi od rosyjskich nazw liter inicjału nazwy broni.
Konstrukcja PPSh opierała się na pistolecie maszynowym PPD-40, do którego był bardzo podobny z wyglądu (PPD z kolei był wzorowany na fińskim Suomi). W porównaniu z PPD, konstrukcja PPSh była maksymalnie uproszczona, a przede wszystkim znacznie prostsza w produkcji dzięki zastąpieniu skomplikowanych metod obróbki tłoczeniem i zgrzewaniem. Nowo powstała broń była zarazem wysoce niezawodna i odporna na trudne warunki użytkowania.
Konstrukcja pistoletu nie podlegała znaczącym zmianom podczas produkcji, wprowadzano jedynie drobne ulepszenia szczegółów oraz zmiany mające na celu dalsze uproszczenie produkcji. Uproszczeniom podlegały m.in. przyrządy celownicze. Początkowo pistolet był produkowany jedynie z charakterystycznym wymiennym magazynkiem bębnowym o dużej pojemności 71 nabojów, lecz jego spora masa, skomplikowana budowa i ładowanie spowodowały wprowadzenie już od 12 lutego 1942 do produkcji alternatywnych magazynków łukowych o pojemności 35 nabojów. W styczniu 1944 zaprzestano w ogóle produkcji magazynków bębnowych. W 1942 powstawały najbardziej uproszczone serie pistoletów, pozbawione przełącznika rodzaju ognia i strzelające jedynie ogniem seryjnym.
Pierwsza partia PPSh została wyprodukowana w fabryce w Zagorsku w czerwcu 1941, tuż przed atakiem Niemiec na ZSRR. Na skutek postępów armii niemieckiej, zakład ewakuowano na wschód do Wiatskich Polan w obwodzie kirowskim. Zakład ten pozostał głównym wytwórcą "pepesz", a ponadto ich produkcję uruchomiono w wielu innych fabrykach. Największą ilość wypuściły fabryki moskiewskie - ok. 3,5 miliona sztuk podczas wojny. W 1941 wyprodukowano 92 766 pistoletów PPSh, a w 1942 roku już 1 499 269 sztuk. Do końca wojny wyprodukowano ich ponad 5,5 miliona.
Wiele pistoletów PPSz podczas działań wojennych wpadło w ręce żołnierzy niemieckich, którzy chętnie używali ich w walce, zastępując nabój Tokariewa niemieckim Mauser 7,63x25 mm, który mając identyczne wymiary był słabszy od rosyjskiego. Wehrmacht nawet wydał oficjalną instrukcję obsługi w języku niemieckim. Ciekawostką jest, że w końcowym okresie wojny w Niemczech część z nich przystosowano do strzelania amunicją 9 mm Parabellum.
W 1942 roku Szpagin skonstruował jeszcze bardziej uproszczony wariant pistoletu maszynowego, PPSh-42, o mniejszej masie i składanej metalowej kolbie. Przeznaczony był na nowy konkurs na pistolet maszynowy o mniejszych gabarytach dla załóg wozów bojowych, zwiadowców i innych wyspecjalizowanych formacji. Nowa broń jednakże nie dorównywała PPSh-41 niezawodnością i w konkursie zwyciężył jeszcze prostszy w konstrukcji pistolet maszynowy Sudajewa PPS-42. Zaczął on uzupełniać "pepeszę" w wyspecjalizowanych zastosowaniach, natomiast PPSh-41 był nadal produkowany dla piechoty.
W 1944 Szpagin opracował karabinek automatyczny na nabój pośredni wz.43 kal. 7,62x43 mm, oparty o konstrukcję PPSh, lecz nie była to broń udana z powodu zastosowania zbyt silniej amunicji jak na konstrukcję broni. W 1945 Szpagin skonstruował wersję rozwojową pistoletu maszynowego PPSh-45, całkowicie metalową i ulepszoną, lecz nie weszła ona do produkcji, a standardową bronią piechoty Armii Radzieckiej stał się karabinek AK.
Po wojnie PPSh był produkowany także w Polsce (od czerwca 1950 roku, wyprodukowano ok. 111 tys. sztuk), w ChRL (oznaczony jako Type 50), Jugosławii (M-49), KRL-D (Model 49), Iranie (Model 22), na Węgrzech (48M). W Wietnamie powstał wzorowany na pepeszy pistolet maszynowy K50.
Replika pistoletu maszynowy HP-01-u
Replika wykonana z elementów drewnianych jak i stalowych. Z drewna wykonano łoże a ze stali lufę, osłonę lufy, spust, osłonę spustu, selektor ognia, magazynek, przyrządy celownicze a nawet elementy mocowania zawieszenia. W tej wersji producent dopracował gearbox (sprawdzony gearbox w wersji 7) oraz doszczelnił cały układ pneumatyczny poprzez poprawienie mocowania komory hop up, uszczelnienie dyszy oraz zastosowanie lufy wewnętrznej o średnicy 6.03 mm. Kulki są podawane przez poprawiony magazynek o pojemności 110 kulek który łączy w sobie zalety magazynka małej pojemności jak i napędzanego zębatką magazynka hi-cap. Nowa poprawiona wersja PPSh 41 jest idealnym rozwiązaniem dla rekonstruktorów oraz miłośników II Wojny Światowej.
Zestaw zawiera:
- HP-01-u
- Magazynek
- Zawieszenie
Parametry techniczne:
| Nazwa: |
HP-01u
|
| Producent: |
HEXAGON
|
| Gwarancja: |
12 miesięcy
|
| Prędkość wylotowa [FPS] |
390
|
| Napęd repliki
|
Napęd elektryczny
|
| Wersja gearboxa |
Gearbox v7
|
| Tryb ognia: |
Ogień pojedyńczy i ciągły
|
| Wykonanie: |
Metal + drewno
|
| Długość repliki [mm]
|
840
|
| Długość lufy wewnętrznej [mm]: |
266
|
| Waga [g]
|
3350
|
| Rodzaj magazynka: |
Magazynek typu Mid-Cap
|
| Pojemność magazynka [szt.]: |
110
|
| Hop-Up
|
Tak, regulowany
|
| Blow Back
|
Brak
|
